
Est-ce qu’une maladie nous donne-t-elle tous les droits ? Bien sûr que non ! Avons-nous le droit d’utiliser notre maladie comme excuse pour être grincheux, ingrats ou prendre des airs de maître-chanteurs ? Absolument pas. Est-ce que notre pauvre petit sort individuel nous dispense-t-il d’avoir de la compassion pour autrui ? Non ! Pendant les derniers jours j’ai violé toutes ces règles. Ais-je essayé de trouver des excuses ? Bien sûr que oui. Depuis neuf jours je suis condamné à rester presqu’immobile. D’ accord, ce n ’est pas commode, mais, n’y a-t-il pas pire ? Les deux, trois derniers jours j’ai fait la bêtise de m’avoir enfermé dans le petit microcosme de ma maladie ô combien difficile ! Justement la chose à ne pas faire, puisque je suis tombé dans le piège affreux de m’apitoyer sur moi-même. La pire journée fut celle de hier. Je n’avais envie de rien. Flemme générale que j’ai bien fait ressentir à tout le monde. Du personnel de l’hôpital jusqu’à mon partenaire. Ignoble. |
Je suis tombé dans le piège de ceux qui se prennent pour trop importants, oubliant que personne, mais personne de nous tous est le centre du monde. Celui qui s’égare dans de tels propos mégalomaniaques, doit très vite être remis sur une orbite supportable au reste de l’humanité. |
Wéi mer e Méindeg vu Salzburg heem koumen hat ech ech séisst Erlieffnis. Zu Esch stounge mer bei enger rouder Luucht, ech hu rondërem gekuckt, niefft eis e Kannertransport. Ech kucke riicht op e jonkt Meedchen. Et huet den Down-Syndrom.
D’Meedche kuckt mech un, hällt de Kapp schief, kuckt mech nach eemol.
Mir geet e Gedanken duerch de Kapp: Et denkt wuel du bass ewéi hatt! Mat méngem Cortison-Moundgesiicht gesinn ech de Moment tatsächlech aus ewéi en Trisomie-Patient. Ech laachen dem Meedchen, et laacht mer zeréck. Du wénkt et mer a laacht iwwer d’ganzt Gesiicht. Ech wénken ëm zeréck, laachen och.
D’Luucht gëtt gréng, mer musse weiderfueren.
Zanter virgëschter hun ech dermadder ugefaangen de Cortison erem lues a lues ofzesetzen. An e puer Wochen wäert aus méngem Moundgesiicht erëm ën „normalt“ Gesiicht gi sinn. D’Meedche behällt säint. Säi Liewe laang.
De Moment gläiche mer eis. De Moment ? Nee ! Mer si gläich. An eisem Mënsch-Sinn. Egal watfir ee Gesiicht datt mer hunn.
An à propos Gesiicht, Kapp a Parrécken
Eng léiff Frëndinn sot mer gëschter, dass hatt, wann et a méngem Fall wier, wuel Problemer hätt fir mam Moundgesiicht ënnert d’Leit ze goen.
Mir war dat vun Ufank un egal. Bon, et gëtt ee vu verschiddene Leit komësch bekuckt. Mais je m’en fous. Dofir verstoppen ech mech awer net doheem.
An ech hunn och virun enger Woch décidéiert, dass wann ech duerch d’Chimio méng Hoer sollt verléieren, dass ech dann op kee Fall eng Parréck wäert opdinn. Ech wëll mech weisen esou wéi ech sinn. An et ass mer och egal wat verschidde Leit dee Moment denken. Ech bleiwen ech, och wann ech keng Hoer méi op der Kopp hunn.
Alles muss schnell gehen meinen wir. Die Zeit läuft uns sonst davon. Was pressen wir nicht alles in einen 24 Stunden Tag hinein? Wohl viel Nützliches, Nötiges, auch Überlebenswichtiges, aber wie viel unnützes Zeug, wie viel Überflüssiges das uns nur aufhält, uns Zeit raubt? Hetze dich! Ja nichts verpassen. Hier noch dies, da noch das. Überschütte deinen Zeitplan, denke nicht nach, der Tag muss abgespult werden, Abends fällst du ins Bett, bist anstatt müde von einem erfüllten Tag, kaputt von einem Dich zerfressenden Nerven-Marathons. Schnell schlafen. Es wartet ein neuer Tag. Und das Ganze geht von vorne los. Willst du das, Mensch? Stop! wenn durch bestimmte Umstände die Zeit auf einmal eine ganz andere Bedeutung bekommt wenn Du die Zeit in Stunden einteilst, diese Stunden in Minuten, Sekunden, Bruchteile von Sekunden… wenn die Zeit……..s…t…e...h...e…n …..zu bleiben scheint… erst DANN genießt Du den AUGENBLICK. |
Wann hast Du zum letzen Mal gut gefrühstückt? Eine viertel Stunde genügt. Diese Zeit muss sein. Ich hatte diese Zeit bisher nicht. Glaubte sie nicht zu haben. Dachte sie mir nicht nehmen zu dürfen. Soviel andere Dinge warteten. Wichtiges. Unwichtiges. Überflüssiges. Sinnloses.
Seit zwei Wochen nehme mich mir die Zeit. Der Tag fängt anders an. Gelassener. Ruhiger. Gestärkter,
Nimm Dir Zeit für ein kleines Frühstück, Mensch! |
Ich dachte immer gläubige Christen hätten keine Angst vor dem Tod. Schließlich tritt man am Zeitpunkt des Todes doch ins gelobte Himmelreich ein, sitzt an der Seite Gottes, ist im Paradies? Alles wird doch gut, oder wie? Nach allen Plagen des Lebens endlich sorgenfrei und ohne Herzschmerz!
Umso erstaunter war ich vor ein paar Tagen als mir ein Gläubiger angesichts meiner Krebskrankheit sagte: „Ich hätte eine solche Angst zu sterben, dass ich mir das Leben nehmen würde.“
Komischer Gläubiger, dachte ich mir. Wozu ist er denn nütze, der Glaube?
Was kommt nach dem Tod? Wiedergeburt? In einem anderen Körper? Nirwana? Das große Nichts? Ich habe bisher noch keine schlüssige Antwort darauf gefunden. Alleine daran glauben genügt mir nicht. Mir fehlt der Beweis, sowohl für das Etwas als auch für das Nichts.
Der Tod sollte uns nicht beschäftigen. Kümmern wir uns um das Leben, um das Hier und Jetzt. Was morgen kommt? Nobody knows.
Vous arrive-t-il de vous rappeler soudain des phrases que vous avez lues ou entendues des années auparavant ? De petits bons mots, des anecdotes qui, dans le temps, sont passés à côté de vous, presque inaperçu, mais qui, à un instant précis de votre vie, refont surface ?
La phrase suivante de Sénèque dans ses Lettres à Lucilius en est une :
“On songe moins à bien vivre qu’à vivre longtemps. Et pourtant chacun est maître de bien vivre, nul ne l’est de vivre longtemps.
La vie s’épuise à chercher les moyens de vivre. Regardez les individus, regardez l’espèce : tous ont l’œil fixé sur le lendemain. Quel mal y a-t-il à cela ?, dites-vous. Un mal immense. On ne vit pas, on se propose de vivre, et vivre est renvoyé à plus tard. »
A bon entendeur….Salut ! ;=)



